Μπλε

Αγαπώ τα ταξίδια. Αυτό, μου συμβαίνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ιδιαίτερα αγαπώ τα ταξίδια εκείνα που δεν χρειάζεται να οδηγώ ή να μιλώ με τον οδηγό. Τα ταξίδια από το παράθυρο. Όταν το τζάμι του οχήματος είναι κλειστό γίνεται αυτόματα ο καθρέφτης μου. Καθρεφτίζεται εκεί μέσα το πρόσωπό μου. Είναι συνήθως ομορφότερο από την πραγματικότητα, χωρίς ατέλειες, μελαγχολικό και ήρεμο. Έχω τότε την ευκαιρία να με κοιτάξω κατάφατσα, κατάματα. Πάντα ξεκινώ τη συνομιλία με το πρόσωπό μου, χαμογελώντας. Το χαμόγελο είναι το συνθηματικό για να ξεκινήσει η συνομιλία. Είναι πάντοτε πραγματικό, κάποτε χαμόγελο ικανοποίησης ή και ειρωνικό, όμως ποτέ ψεύτικο ή προσποιητό. Είναι η στιγμή της συνειδητοποίησης. Ξέρω ότι είμαι εκεί, πάνω στο τζάμι, διάφανη εύθραυστη. Αν φυσήξω μιαν ανάσα θολώνει το τζάμι και μπορώ να αποπειραθώ και κάποια γραφή, λυτρωτική, κωδικοποιημένη. Συνήθως γράφω με λατινικούς χαρακτήρες ασυναρτησίες. Ύστερα αφήνω το βλέμμα μου να ταξιδέψει μέχρι την άκρη του ορίζοντα, εκεί που ενώνεται η γη με τον ουρανό, σαν μια μικρή λευκή πεταλούδα που δεν μπορεί να αποφασίσει αν είναι σώμα ή ψυχή...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Συνέντευξη της Αγγέλας Καϊμακλιώτη στο Γραφείον Ποιήσεως

Ο χαμένος τόπος και χρόνος στην ποιητική συλλογή “Εκ του Σύνεγγυς” της Αγγέλας Καϊμακλιώτη

Κριτική του λογοτέχνη και μουσικού Στέφανου Ζυμπουλάκη για την ποιητική συλλογή της Αγγέλας Καϊμακλιώτη," Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα"