Η Μαρία Πυλιώτου γράφει για την Αγγέλα Καϊμακλιώτη

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΥΛΙΩΤΟΥ 




Για την Αγγέλα Καϊμακλιώτη γνώριζα ελάχιστα ως πριν ένα χρόνο. Κάποια ποιήματά της σε ανθολογίες και περιοδικά. Και μ’ αυτά τα λίγα είχα εύκολα διακρίνει μια νέα σημαντική φωνή. Θυμάμαι πόση εντύπωση που είχε κάνει το ποίημά της «Οι γάτες του Τεκκέ», στίχοι που μ’ άφησαν έκπληκτη για την πρωτότυπη εικόνα τους και το μήνυμά τους (Νέα Εποχή, τεύ- χος 327). Έχω, λοιπόν, στα χέρια μου το «Εκ του σύνεγ- γυς», το πρώτο της ποιητικό βιβλίο που διαβάζω, και το πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο της, μετά τα διηγήματά της «Οι ψυχές βαδίζουν μόνες» (εκδ. Πήλιο, 2011). Από την ίσαμε τώρα επαφή μου με τη δουλειά της διαπιστώνω με συγκίνηση, ακόμα μια φορά, τη μεγάλη ευαισθησία της ποιήτριας και την αγάπη της για τον τόπο της: την Κύπρο. Ίσως είναι η μόνη κυπροκεντρική μας ποι ήτρια. Τόσο τα διηγήματά της, όσο και η «Εκ του σύνεγγυς» ποίησή της αυτό μαρτυρούνε: τον πόνο, την ανησυχία για αυτά που έχει περάσει ο τόπος, για όσα συμβαίνουν τα 42 τούτα χρόνια.

«Εκ του σύνεγγυς», λοιπόν, ξεκινάμε την ανάγνωση και τη διερεύνηση της ποιητικής αυτής δουλειάς που, απ’ την πρώτη σελίδα της, σε καθηλώνει με μια εικόνα: Παιδί στο προσφυγόσημο (σελ. 11). Τι έμπνευση, αλήθεια, και τι δυνατός συμβολισμός το γνωστό παιδί που εκατομμύρια γράμματα συνό- δεψε, σε φακέλους σημαδεμένους! «Ξυπόλητο σαράντα χρόνους/ρακένδυτο και δακρυσμένο/πλάι στο συρματόπλεγμα/θέλει ελεύθερο να περπατήσει/να ζήσει θέλει/να ξεκολλήσει επιτέλους/την παιδική ψυχή από το έρεβος».

Τι να πει κανείς και για τα επόμενα. Εναγώνιες φωνές συχνά σπαρακτικές όπου «φαύλη ανακύκλωση ευχών/του χρόνου στα σπίτια μας/του χρόνου στα σπίτια μας/του χρόνου/Ποιου χρόνου;» (σελ. 13).

Η ποιήτρια γνωρίζει καλά πως όσο είναι δεμένη με τον τόπο της θα βλέπει πάντα το δράμα της πατρίδας μπροστά, γύρω και μέσα της. «Εκεί η πατρίδα ψυχή/σώμα σε προκρούστειο κλίνη» (σελ. 15), και σίγουρα θα ζει και θα επιμένει να ζυμώνει τις μνήμες της με τις γροθιές...«Μεσαορία/κι εσύ/αλώνιζε τα ματωμένα στά- χυα/και κράτα σπόρο καθαρό/αντίδωρο και πρόσφο- ρο/για τους επόμενους» (Το ιερό ψωμί, σελ. 17).

Η ποίηση της Αγγέλας Καϊμακλιώτη είναι μοντέρνα, σύγχρονη και διαχρονική, υποβλητική. Και το πιο σημαντικό, προσωπική. Δεν θυμίζει, στο στυλ ιδιαίτερα, άλλους ποιητές. Ο αγώνας της, το αντιλαμβάνεσαι από την πρώτη στιγμή είναι να διαμορφώσει ένα δικό της τρόπο έκφρασης. Και το πετυχαίνει, όσο λίγοι. Μια ποιήτρια που το ήθος, η σεμνότητα και η απλότητά της την καθιερώνουν ως μία από τις πιο σημαντικές ποιητικές φωνές του τόπου μας. Ήδη οι προσκλήσεις σε εκδηλώσεις, τόσο στον τόπο μας όσο και στο εξωτερικό, οι μεταφράσεις ποιημάτων της σε διάφορες γλώσσες δείχνουν πως η αναγνώριση είναι συνεχής και σταθερή. Αναγνώριση; Ναι, δεν χρειάζονται «βραβεία» και οι κάθε λογής αμφιλεγόμενες «διακρίσεις» εδώ κι αλλού. Η ίδια η δουλειά της, μια δουλειά που φέρει πάν’ απ’ όλα την προσωπική της σφραγίδα και την αληθινή της αγάπη για τον τόπο της, για τον οποίο «αρνείται ποιήματα ασπρόμαυρα να γράφει» κι όπου θέλει «τις λέξεις της γυμνές να κολυμπούν στον ήλιο» και το μολύβι της σαν «γλάρος να παρασύρει στ’ ανοιχτά την αλφαβήτα.

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Συνέντευξη της Αγγέλας Καϊμακλιώτη στο Γραφείον Ποιήσεως

Ο χαμένος τόπος και χρόνος στην ποιητική συλλογή “Εκ του Σύνεγγυς” της Αγγέλας Καϊμακλιώτη

Κριτική του λογοτέχνη και μουσικού Στέφανου Ζυμπουλάκη για την ποιητική συλλογή της Αγγέλας Καϊμακλιώτη," Ξεκλειδώνοντας την αλφαβήτα"